جربه نوکور آمریکا درس روشنی دارد: فولادسازانی که مالک منابع گاز و مشارکت در فناوریهای نوین برق پایدار هستند، در برابر نوسانات بازار و فشارهای سیاستی مصون میمانند. برای ایران، پیام روشن است؛ تکیه صرف بر نیروگاهداری یا قراردادهای کوتاهمدت کافی نیست. صنایع بزرگ باید مسیر سرمایهگذاری مشترک در میادین گازی، توسعه فناوریهای ذخیرهسازی و ورود به انرژیهای پاک را بهعنوان یک سیاست ملی و راهبردی دنبال کنند تا تابآوری و رقابتپذیری زنجیره فولاد تضمین شود.
بازار فولاد ایران با وجود تداوم رکود معاملاتی و فشار محدودیتهای انرژی، نشانههایی از تعدیل شرایط و آمادگی برای حرکت تدریجی به سمت تعادل و رشد را بروز داده است؛ بهگونهای که مدیریت عرضه، کنترل موجودیها و اثرپذیری از متغیرهای کلان میتواند مسیر یک جهش آرام اما پایدار را در ماههای پیشرو هموار کند.
اقتصاد ایران در آبان ۱۴۰۴، تصویری کلاسیک از یک «رکود تورمی عمیق» را به نمایش گذاشته است. عدد شامخ کل اقتصاد روی ۴۶.۶ ایستاده است که نه تنها زیر مرز حیاتی ۵۰ است، بلکه نشاندهنده بیستمین ماه متوالی رکود است. فشار هزینه تولید به بالاترین حد ۳۱ ماه اخیر رسیده و موجودی مواد اولیه به پایینترین حد ۵ سال گذشته (از آذر ۹۹) سقوط کرده است. اما اگر به دنبال «مزیتهای رقابتی» و «تمایز» باشیم، لایههای پنهانی از گزارش آشکار میشود. در حالی که بدنه عمومی اقتصاد در حال فرسایش است، بنگاههای بزرگ و پیشران با تکیه بر زنجیره ارزش و قدرت بازاری خود، مسیر متفاوتی را طی میکنند.
